Akwakultura, czyli hodowla niskoemisyjna i zasobooszczędna, to najbardziej przyjazna środowisku metoda hodowli. W przypadku chowu i hodowli zwierząt, m.in. ryb, jest jednocześnie najefektywniejszą formą pozyskiwania zdrowego źródła białka zwierzęcego na tle wszystkich innych gałęzi rolnictwa. W takim właśnie modelu hodowany jest w Polsce pstrąg – ryba o wyjątkowym smaku i właściwościach odżywczych.

Akwakultura określana jest również jako „wodny” odpowiednik rolnictwa – obejmuje chów lub hodowlę zwierząt (ryb, skorupiaków, mięczaków) lub uprawę roślin i organizmów roślinopodobnych (glonów/wodorostów i makrofitów). Może być prowadzona z wykorzystaniem zarówno wód słodkich, jak i morskich. Jej głównym zadaniem jest zwiększenie produkcji (obsad, karmienia, ochrony przed drapieżnikami itp.). Dla odróżnienia od rybołówstwa Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (w skrócie FAO – ang. Food and Agriculture Organization of the United Nations) wprowadziła definicję akwakultury, zgodnie z którą jej wyróżnikiem jest wymóg posiadania utrzymywanych zasobów przez cały okres chowu lub hodowli.

Akwakultura dba o czystość i ciągłość przepływu wody. Gospodarstwa rybackie muszą spełniać restrykcyjne normy UE w tym zakresie – są to regulacje należące do najsurowszych na świecie. Pobór i zrzut wody odbywają się przy zachowaniu ciągłości cieku. Samo miejsce poboru i zrzutu zlokalizowane są w małej odległości od siebie. Pobiera się określoną ilość wody – w ten sposób naturalny rytm przepływu pozostaje nienaruszony, umożliwiając migrację ryb wolno żyjących.

Co ciekawe, dzięki wykorzystaniu nowoczesnych, kilkustopniowych systemów oczyszczania wody, w większości przypadków woda wypływająca z takiego stawu jest czystsza niż ta, która do niego wpłynęła.